RAHMAT ALLI

اول بار درپارک محله دیدم، با چند سگ از نژادهای گوناگون دراطرافش. خیره شده بود به دختر جوانی با یک سگ سفید خال خالی که تازه انگار ازآرایشگری آورده بود برای گردش . چند قدمی نزدیکش شد با لبخندی نگاه به سگ گفت خیلی زیباست! دختر با لبخند ملیحی پاسخ داد: فلور!
- پس دنبال شوهره؟
دخترگفت نه خیر نه دنبال شوهر و نه دنبال عروسه! و هر دوخندیدند.
دوشب بعد مردرا درآبجوفروشی محل دیدم. تنها با یکی آمده بود آن هم زیرپایش خواب بود.
با دوستانش که صحبت میکرد فهمیدم اسمش جان و ایرلندی ست. بعدها که سلام و علیکی بهم زدیم ،فهمیدم که سابقا راننده تریلی بوده ، ولی آنقدر تخلف کرده که ازرانندگی محروم شده است. تریلی را سپرده دست یک راننده دیگر و از درآمد آن زندگی اش را میچرخاند.
یک روز که با سگهایش ازپارک بیرون آمدیم خانه اش را نشانم داد وقتی از جلوش میگذشتم بوی نامطبوع حیوانات توی دمافم پیچید. بااین حال اصرار داشت که یک قهوه با هم بخوریم که دیدم حالم داره بهم میخورد و به بهانه ای ازدستش دررفتم. معلوم شد که تنهاست و بدون زن و بچه. حدودا شصت ساله به نظر میرسید. قبلا هم گفته بود که من ازداشتن زن و بچه بیزارم. گفته بود که برادربزرگی داشته که از دست آزار واذیت زنش گم و گورشد. در آبجو فروشی از یکی شنیدم که میگفت جان از اول هم مردی نداشته خیلی رفت دنبال دوا دکتر ولی اثرنکرد. و ازهمان زما نها رو آورد به سگ. رانندگی هم که میکرد همیشه سه چهار سگ را باخود به چهارگوشه عالم میبرد. و به این طریق تنهائی خود را با سگها جبران میکرد، خیلی هم راضی بود . چون که هیچوقت تنها نبود و عاشق سگ ها یش بود.

چند روزی بود که نه درپارک و نه درآبجوفروشی، از جان خبری نبود. روزی تصمیم گرفتم درباره اش از دوستانش پرس و جو کنم. معلوم شد که دو هفته پیش نزدیک صبح که به دستشویی میرفته، ازسکوت اتاق سگ ها به شک افتاده و در را باز میکند و می بیند که هر شش تا سگ به وضع دلخراشی کف اتاق افتاده بی نفس وهریک گوشه ای افتاده اند. به هریک که دست میزند و بغل میکند ، میبیند که مرده است.
جان همانجا دراز میکشد.
دوروز بعد ناشناسی به پلیس تلفن کرده بود که خانه شماره فلان چند روزاست با سگ هایش ازخانه بیرون نیامده شاید بلایی سرشان آمده !

پلیس گزارش داد که سگها با ماده سمی که از گوشۀ پنجره زیرسقف به درون انداخته شده مسموم شده اند . جان نیزبا دیدن ِ سگ های محبوبش درآن حالت رقت بار، جا به جا سکته کرده است!

جان و سگ هایش

اول بار درپارک محله دیدم، با چند سگ از نژادهای گوناگون دراطرافش. خیره شده بود به دختر جوانی با یک سگ سفید خال خالی که تازه انگار ازآرایشگری آورده بود برای گردش . چند قدمی نزدیکش شد با لبخندی نگاه به سگ گفت خیلی زیباست! دختر با لبخند ملیحی پاسخ داد: فلور!
- پس دنبال شوهره؟
دخترگفت نه خیر نه دنبال شوهر و نه دنبال عروسه! و هر دوخندیدند.
دوشب بعد مردرا درآبجوفروشی محل دیدم. تنها با یکی آمده بود آن هم زیرپایش خواب بود.
با دوستانش که صحبت میکرد فهمیدم اسمش جان و ایرلندی ست. بعدها که سلام و علیکی بهم زدیم ،فهمیدم که سابقا راننده تریلی بوده ، ولی آنقدر تخلف کرده که ازرانندگی محروم شده است. تریلی را سپرده دست یک راننده دیگر و از درآمد آن زندگی اش را میچرخاند.
یک روز که با سگهایش ازپارک بیرون آمدیم خانه اش را نشانم داد وقتی از جلوش میگذشتم بوی نامطبوع حیوانات توی دمافم پیچید. بااین حال اصرار داشت که یک قهوه با هم بخوریم که دیدم حالم داره بهم میخورد و به بهانه ای ازدستش دررفتم. معلوم شد که تنهاست و بدون زن و بچه. حدودا شصت ساله به نظر میرسید. قبلا هم گفته بود که من ازداشتن زن و بچه بیزارم. گفته بود که برادربزرگی داشته که از دست آزار واذیت زنش گم و گورشد. در آبجو فروشی از یکی شنیدم که میگفت جان از اول هم مردی نداشته خیلی رفت دنبال دوا دکتر ولی اثرنکرد. و ازهمان زما نها رو آورد به سگ. رانندگی هم که میکرد همیشه سه چهار سگ را باخود به چهارگوشه عالم میبرد. و به این طریق تنهائی خود را با سگها جبران میکرد، خیلی هم راضی بود . چون که هیچوقت تنها نبود و عاشق سگ ها یش بود.

چند روزی بود که نه درپارک و نه درآبجوفروشی، از جان خبری نبود. روزی تصمیم گرفتم درباره اش از دوستانش پرس و جو کنم. معلوم شد که دو هفته پیش نزدیک صبح که به دستشویی میرفته، ازسکوت اتاق سگ ها به شک افتاده و در را باز میکند و می بیند که هر شش تا سگ به وضع دلخراشی کف اتاق افتاده بی نفس وهریک گوشه ای افتاده اند. به هریک که دست میزند و بغل میکند ، میبیند که مرده است.
جان همانجا دراز میکشد.
دوروز بعد ناشناسی به پلیس تلفن کرده بود که خانه شماره فلان چند روزاست با سگ هایش ازخانه بیرون نیامده شاید بلایی سرشان آمده !

پلیس گزارش داد که سگها با ماده سمی که از گوشۀ پنجره زیرسقف به درون انداخته شده مسموم شده اند . جان نیزبا دیدن ِ سگ های محبوبش درآن حالت رقت بار، جا به جا سکته کرده است!

Wednesday, February 20, 2008

تقاضا ار دوستان گرامی

آقای شاهین از هفته قبل، من و همسرم و دوستی که فیلمبردار است را برای ناهار دعوت کرده بود. دیروز رفتیم. بعد صرف غذا، صحبت برسر استعفای فیدل کاسترو بود که تلفن زنگ زد. صاحبخانه گوشی را برداشت. پس از سلام و علیکی گرم، لحظه ای در سکوت فرو رفت و شگفت زده دوبار باصدای بلند پرسید: مطمئنی؟ و با شنیدن پاسخ مثبت گوشی راگذاشت و درحالی که چشمانش برق میزد رو به حاضران گفت : شما خبر را شنیده اید؟
دوست فیلمبردار پرسید کدام خبر؟
فرمان ِآقای خامنه ای را !
نه، چه فرمانی؟
آقای خامنه ای رهبر اسلامی فرمان داده که حقوق زن ها با مردان مساوی ست!
و همه با تعجب به همدیگر نگاه کردند!
شب هنگام که به خانه برگشتم. سایت ها را گشتم چنین خبری نبود.

حال از دوستان و عزیزانی که این یادداشت را مطالعه میکنند تقاضا میکنم اگر چنین فرمانی صادرشده صحت و سقم آن را، با کامنت اطلاع دهند. که سپاسگزار خواهم بود.

نامزدیِ مستانه

زیر سایبان ایستاد. خیابان را نگاه کرد که درآن تند باد باران، زمین و آسمان خیس بود وسیاه. به صدای ترمز ماشین، سگی بی هوا درعرض خیابان دوید تا رسید به پیاده رو. ایستاد. درحالیکه به تندی نفس میزد چشم دوخت به تماشای عده ای که در وسط خیابان روی سکوی عابران، منتظر سبز شدن چراغ عابر پیاده بودند. چراغ سبز شد. حیوان، با دیدن پیرزن آرامش خود را باز یافت. زن باعجله دوید طرفش. به زحمت خم شد، دستی به سر وصورت خیس حیوان کشید. سگ را بغل کرد وبوسید و بعد به دلجویی و ملامتش پرداخت. سگ، اما، تنِ ترسیده و کوچک خود را تکاند و آرام آرام درآغوش گرم خانم فرو میرفت که وارد رستوران شدند. و پشت سرش فرهاد که از پشتِ دود و بخار، مستانه را دید، در گوشه ای پشت میز، سر گرم مطالعه بود با فنجان قهوه ای نیم خور روی میزش .
چتر خیس را به دیوارتکیه داد . قبل ازسلام مستانه را بوسید و کنارش نشست. مستانه کتاب را بست. باقی قهوه را سرکشید. گربه ای سیاه توی قفس کنار دختر جوانی در خواب بود. فرهاد نگاهش را دنبال میکرد. گفت
چه خوب! راحت ولو شده تو حانۀ خودش !
مستانه بی حوصله پاسخ داد
نه درد غربت و تبعید را دارد نه گرفتاری همافیس را!
چشمانش پر شده بود.
مستانه، لحظاتی درانتظار ماند. انتظار داشت مثل گذشته ها، که نم اشک ش را میگرفت و نوازشش میکرد. چه شده؟ ناگهان از بی خبر آمدنش نگران شد!
فرهاد پرسید خبری شده ؟
اِی ، رفته بودم همافیس ردم کردند!
چرا؟
- چه میدونم. گفتند که شرایط ماندن و اقامت دراین کشور را نداری!
- همین؟
- پس چی؟ میخواستی در روزنامه ها یا رادیو تلویزیونها اعلام کنند؟
- شاید اون مطمئن تره!
- باز که داری طعنه میزنی؟
- نه ... ... همین جوری گفتم. و خندید !
- سه سال است که این حرفها را میزنی! و من، من همیشه در دلهره و اضطراب اخراج ... باشه !
گارسن درکنار زن زیبایی بالبخند نزدیک شدند. مستانه نگاهشان کرد. گارسن معرفی ش کرد. گفت: خواهرم نگار!
نگار؟
بلی تعجبی داره ؟
نه! چه اسم زیبا و خاطره انگیزی ست! عشق کوراوغلی بود!
- زمان دانشجویی دراستانبول وانکارا، درایرای کوراوغلی بازی میکردم .
- راستی ؟ چه خوب! شاهکار بزرگ حاجی بیگوف .
نگار متوجه فرهاد شد، که با نگاهِ ناراحت، صحبت های آن دو را تعقیب میکرد
و پرسید میتونم بنشینم .
- حتما . و فرهاد را به عنوان دوستِ دانشجو معرفی کرد.
گارسن دورشد. لحظاتی بعد با 3 فنجان قهوه و مقداری کیک برگشت . گذاشت روی میز وایستاد. با اشاره چیزی به ترکی به خواهرش گفت. بعد نگاه تیزی به فرهاد چشمک زد. فرهاد با لبخندی تلخ فنجان قهوه را کشید طرف خودش.
نگار به برادرش گفت: خودت هم بنشین. گارسن در کنار آنها نشست.
نگاربا لبخندی روبه مستانه گفت من پس فردا برمیگردم آنکارا. نادر اما میدونین که نمیتونه. او حق ورود به وطنش را نداره!
و جعبۀ کوچکی را ازکیفش بیرون آورد و گذاشت روی میز.
مستانه گفت میدونم. همه را به من گفته. ما هر دو همدل وهمدردیم!
گارسن جعبه را گشود. حلقۀ طلائی را توی انگشت مستانه کرد. اول دست ها و سپس روی مستانه را بوسید .
مستانه که زیرچشمی فرهاد را زیرنظرداشت و هر لحظه در انتظار واکنش او بود، در کمال شگفتی دید که جعبۀ سرخ رنگی در پوشش مخملی را داد به مستانه و گفت: عروس خانم این هم از طرف شما برای داماد. مبارکتان باد.
کلامش سرد بود. بوی بغض و حسد داشت!
مستانه، ناباورانه، غرق حیرت از بردباری فرهاد، حلقۀ نامزدی را در انگشت نادر کرد. و بعد، دست در دست هم، همدیگر را بوسیدند.
صدای موزیک بلند شد. چند دختر و پسر که هریک شمعی روشن در دست داشتند دور میزحلقۀ زدند، مادام فلور صاحب رستوران، با سینی کیک وقهوه، نامزدی آن دو را اعلام کرد و شادباش گفت .
فرهاد، درمیان هلهلۀ شادی حضار، بی خبر از در رستوران بیرون رفت. تلخ بود و اخمو. درحاشیۀ پیاده رو زیرباران تند شبِ سیاه، به راه افتاد. تا، در اولین میخانه فرو رفت .

Monday, January 07, 2008

پنجرۀ رو به تپه

دختر، پنجره را گشود. چند بار نفس عمیق کشید. نسیم صبحگاهی روی پوست
لطیف و شاداب صورتش نشست. هوس درتن نیمه لختش سُرید. فکر هماغوشی به سرعت ازنظرش گذشت. یادِ بوسه ها دردلِ سحرگاهان، کنار چادر در بالای تپه در ذهنش شکل گرفت. داغ شد. وسوسه اش گرفت. دستش لغزید روی سینه ش. با کف دست نرمای داغش را مالش داد. امتداد نگاهش سوی تپۀ بلندی رفت که آفتاب، از لای درختان یربرگ جنگلی سرک میکشید. بخاری شیری رنگ ازپای درخت چناز رو به آسمان میرفت.
تصویر آوازخوان و "آتش صبحگاهی" در منظرِ حیال قد کشید.
دلش به تپش افتاد!
به سرعت پائین آمد. دوچرخه را برداشت و رکاب زنان راه تپه را پیش گرفت. نورآفتاب تازه پهن شده بود، که پای تپه رسید. به صدای خندۀ جماعتی پیش رفت. تپه را دور زد. چند زن و مرد جوان را دراطراف استخر دید. با سر و صدا و هیاهوی زیادی داشتند پسر ودختری را که درحال مسابقۀ شنای کرال بودند تشویق میکردند.
مردی را دید کنار چادر که با دیدن او دراز کشید زیر ملافه پنهان شد. با تردید، لحظاتی خیره شد به ملافه که تکان میخورد .
نالۀ نیِ لختِ چوپان خسته را شنید. کوچه های قونیه بود که "از نفیرش زن و مرد" مینالیدند. چشم فروبست و لختی درخود فرو رفت.

دوچرخه را تکیه داد به درخت سیب. لخت شد و پرید توی استخر. نیم ساعتی شنا کرد. وقتی بیرون آمد، در حین خشک کردن تنش، صدای رادیو دستی را بالا بُرد.
آواز عاشقانۀ مردی حاضران را متوجه صدا کرد. مسابقه تمام شده بود. آن دو نیز به صدای آوازخوان بیرون آمدند. همراه دیگران گوش خواباندند به صدای رادیو: مردی درحالت عشقبازی، قربان صدقۀ "مهتاب" میرفت. مرد، زیرملافه مچاله و کوچک شده بود. نگران بود. سرو صدای رادیو نگرانش کرده بود.
زنِ خیس که آب ازهرطرفش چکه میکرد با خشم فریاد میکشید و به زور میخواست ملافه را ازرویش بردارد که دوچرخه سوار دور شد.
صدای رادیو، آرام آرام درشاخ و برگ درختها رو به خاموشی میرفت .

دخترمست

خانم جوان و زیبائی که شکم برآمده اش گواهی میداد حامله است، در یک سالن بزرگ و پر از جمعیت ، روی سن نمایش ظاهر شد ودر حین اجرای برنامه رو به تماشاگرانی که سمت راست سالن نشسته بودند پرسید:
شما آن دختر مست را شب کریسمس دیدید یادتان میاد؟
گفتند نه!
رو به جمعیت وسط سالن سئوالش را تکرار کرد
آنها نیز گفتند نه!
وهمین طور از سمت چپی ها پرسید که آنها هم مثل دیگران گفتند نه!
و سالن یکپارچه فریاد شد که نه خیر ندیدیم. ندیدیم. ندیدیم!
خانم جوان قدمی برداشت. جلوتر آمد. روبروی تماشاگران ایستاد. چشم روی جماعت به فکر فرو رفت. بعد از مکثی کوتاه سرش را پائین آورد و با نگاهی معصومانه به شکم برآمده ش، دستنش را کشید روی شکم همانطور که سرش پائین بود گفت:
We’ll find your daddy!
من پدرت را پیدا می کنم!
شلیک خندۀ تماشاگران تالار بزرگ نمایش را به لرزه درآورد.

این بازیگر جوان، "شاهپرک" دختر هنرمند "هادی خرسندی" بود که آوازۀ هنرش امروزها در میان کمدین های انگلستان نظرها را به خود جلب کرده است.

Saturday, November 24, 2007

سیما

2
پدرم از سادات وعلمای معروف تبریز بود. مسجد دایر و پر رونقی دربازار تبریز داشت. بخش عمده ای از بازاریان و تجار و اصناف را دور خود جمع کرده بود. مسئلۀ مرید و مرید بازی ازمیرات های بدخیم دور و درازگذشته های فرهنگی - اجتماعی دراین سرزمین است که هنوز ادامه دارد، اما پیداست که به تنگیِ نفس افتاده. بگذریم.
پدرم درسال های آخراقامتش در نجف، با مادرم، که دختر یکی ازعلمای معروف آن دیار بود و اهل کربلا، ازدواج میکند. مادرم زن باسواد وآگاهی بود. مسلط به علم کلام. وقتیکه برمیگردند به تبریز، مدتی بعد پدرش فوت میکند. پدرم گفته بود : «خوب شد»! پسر، جانشین پدر میشود. و امام جماعت همان مسجد را برعهده میگیرد.
دوپسر و سه دختر ومن آخرین دختر، اززن اول پدرم هستم. ایشان وقتی شرایط زندگی را بروفق مراد میبیند و خیل مریدان را حلقه زده دراطرافش، شروع میکند به ازدواج با چند زن جوان، عقدی. ولی صیغه ها بیوه های پولدار و سر شناسان شهربودند. مادرم میگفت: سید، که در چهار محله شهر در چهار خانه به تولید مثل پرداخته بود، در اندک مدت صاحب هفده پسر ودختر میشود. طبیعی ست که دراین تجدید فراش ها، «نو که آمد به بازار کهنه میشه دل آزار». زن های قبلی ازچشمشان میافتد و دیدارها نیز رنگ میبازد. همزمان با تولد من، دو دختر و دو پسر دیگر از نامادری های من چشم به جهان گشودند.
پنج ساله بودم که مادرم اززنبارگی های شوهر جان به لب شده بعد ازمدتی بگو مگو از همدیگرجدا میشوند. عدّه که تمام شد مادرم با مؤذن مسجد پدر که جوان خوش اندامی بود ازدواج میکند. مجتبا ثمرۀ آن ازدواج است.
اردواج مادرم، به صورت انتقام بر سر زبان ها افتاده و درگوشه و کنارشهر میپیچد. آقا تاب نیاورده به بهانۀ معالجه به تهران کوچید و سه سال بعد از دنیا رفت. دروصیّتنامه، از دو منطقه درحوالی تبریز نام برده و به وراث پسر و دخترش اکیدا توصیه کرده که مبادا درآنجاها با کسی ازدواج کنند. ...
سیما حرف مادر را قطع کرده میپرسد:
"برای چه این وصیّت را کرده مادر؟"
مادر با خندۀ تلخی میگوید :
" بس که آقا درآن دو منطقه زن عقدی و صیغه ای داشته و بچه پس انداخته حساب از دستش دررفته. ترسش ازآن بوده که مبادا اولادش، با خواهران و برادران خود ازدواج کنند!
شیرفهمت شد دخترم"!
چشمان مادر پرمیشود و با بغض میگوید:
"برادربزرگم جانشین پدر شد اما قبل ازتصدی امامت مسجد، درتصادفی درتهران جان باخت. میگفت پدر دق مرگ شد. راست میگفت. پدر دق مرگ شد . اما هروقت یاد آن رفتار مادر میافتم ازشجاعت کم نظیرش به خود میبالم و به روانش درود میفرستم."

Wednesday, October 24, 2007

سیما

دختر جوان و رنگ پریده جلو میوه فروشی توقف کرد. با نگاه زیرچشمی به پشت شیشه، موزی برداشت و در آستین بلندش فرو برد. بعد با تردید، سیب سرخ بزرگی را لمس کرد و گذاشت توی جیبش. راه افتاد برود که مردی از پشت سرمچش را گرفت. فشار داد. با خشونت گفت پولش؟ دخترترسید. دستپاچه شد. با نگاه ترحم آمیز دهن بازکرد بگوید که ... رهگذری سکه ای گذاشت دست فروشنده. با مکثی کوتاه لحظه ای دختر را پائید. تیز نگاهش کرد. از ذهنش گذشت: "با این قیافه نباید دزد باشد." دخترجوان سرش را انداخت پائین، غبار شرم صورتش را مهتابی کرد. آهسته گفت "گرسنه ام" ! پشت به ویترین مغازه ایستاد موزرا با عجله پوست کند وبلعید. با نگاهی ازسپاس میخواست چیزی بگوید که رهگذرراه افتاد. گامی برنداشته بی اختیارایستاذ. حس ناشناخته ای مانع رفتنش شد. بهت زده، دختررا تماشا کرد، درتلاقی باچشمان میشی او دلش لرزید. به ناگهان ازدهنش پرید :
"با من بیا" !
نمیخواست بگوید ولی دیرشده بود. با تردید راه افتاد. شانه به شانۀ دختر.
چند قدم پائین تر دراولین غذاخوری فرورفتند. روبروی هم نشستند به غذا خوردن.
دخترتند تند میخورد. پیدا بود که شدیدا گرسنه است. وقتی نگاه های مرد را دید، گفت "دوروز است که غذا نخورده ام." بعد ازمکث کوتاهی ادامه داد:
"بیکارم جایی برای خواب ندارم. صاحب خانه امروز جوابم کرده است."
مرد بعد از چند سئوال وقتی مطمئن شد که دختر دانشجوی دانشگاه لندن است گفت:
یک هفته برای آزمایش کاری بهت میدهم. درصورت رضایت همیشه کارخواهی داشت.
و جا بجا کارش را معلوم کرد. قبل از جداشدن پرسید " چقدربه صاحبخانه بدهکاری؟"
دختر که فکر میکرد عوضی شنیده، نگاهش کرد. مرد با نگاه مهربان سئوال قبلی را تکرار کرد. دختر که سرش پائین بود مقداربدهی اش را گفت .
مرد چند تااسکناس بهش داد و گفت تو جیبت باشد. حساب میکنیم. در دفترچه جیبی اش چیزی نوشت و بعد پرسید اسمت چیست؟
دختر گفت: " سیما."
- سیما؟ سیما چی؟
- سیما همسایه .
مرد، دستپاچه شد. خیره به نکتۀ نامعلومی به فکر فرو رفت. بعد صورت دختر را کاوید. واو که هنوزدرفکر پولی بود که داده بود. " به چه اطمینانی ؟ منظوری دارد حتما؟ پرتش کنم تو صورتش. نکند با این سن و سالش مرا عوضی گرفته با یه عوضی ..." و دراین جدال بود که شنید مرد زیر لب چیزی گفت. جباب های عرق پیشانی اش را با دستمال کاغذی که از روی میز برداشته بود گرفت. نگاهش رو صورت دختر به فکر فرو رفت. به صدای آژیر ماشین پلیس که به سرعت رو به پائین میرفت به خود آمد، با مهربانی پرسید :
خانه ای که زندگی میکنی امن است ؟
- دو سال است که آنجا هستم غیراز من عده ای از دختران دانشجو هم زندگی میکنند. نزدیک دانشگاه است. به محل و آدمها عادت کرده ام. محیط آرام و خوبی دارد.
- همانجا باش با همان دوستانت.
قبل از رفتن گفت: "اسم من ریچارد است. ریچارد بل ."
دست دختر رافشا ر داد و رفت .

درجشن فارغ التحصیلی دانشگاه، مادرش راکنار آن مرد دید. با تعجب خیره شد به آن دو که دست دردست هم لبخند میزدند. درچشمهایشان شادی مفرطی از مهروعاطفه موج میزد. سیما را بوسیدند و تبریک گفتند. تا آمد بپرسد " مامان این آقا را که مدتی ست حامی من است، تو ازکجا میشناسی؟ گفت "پدرت ریچارد بل را معرفی میکنم."
گیج و بهت زده، انگار تالار جشن دانشگاه را با آن همه آدم و سروصدا کوبیدند سرش!
با لکنت زبان پرسید :
"پس آن آقای همسایه که چندسال پیش فوت کرد کی بود؟
مادر خیلی خونسرد پاسخ داد:
- آن آقا را هم میبینی آن گوشه تکیه داده به میز استادان! با ریش بزی؟
- آری مسیو ساموئیل فرانسوی را میگین؟
- آری دخترم آن هم بابای برادرته. برادرت سهراب!
دختر با ناباوری چنگ به صورت خود انداخت و خواست جیغ بکشد که آن دو سیما را آرام کردند و بردند بیرون.
.مادر گفت باقی داستان را بگذار برای گاه دیگری که شنیدنی ست!

با تشکرفراوان از جناب آقایرضا اغنمی